دانش آی آر

ماینینگ باکس کاشی سنتی

وانیل کوکی ربات فنآوری اطلاعات افرنگ

مجتمع آموزشی شایگان

چرا گوشي‌هاي جديد دو يا چند دوربين دارند؟

تعيين خط مسابقه 24 ساعته لمان 2019؛ تويوتا در مقام‌هاي اول و دوم

طراحي مربع‌شکل دوربين آيفون 11 تأييد شد

آذري جهرمي: اندرويد سفارشي شده در راه است

مزاياي استخدام وکيل مهاجرت به استراليا از نگاه پاسارگاد مايگريشن

دومين دوره رويداد انقلاب بلاک چين برگزار مي‌شود

ساخت قوي‌ترين آهنرباي جهان

ژئوکدينگ، قابليتي براي يافتن مقصد با وارد کردن آدرس در سرويس نقشه و مسيرياب بلد

دوچرخه برقي erockit معرفي شد

گزارش زوميت از هشتمين دوره کار با موبايل (galaxy workshop) سامسونگ

دانشمندان معماي سخت شدن سرخرگ‌ها را حل کردند

آموزش استفاده از windows sandbox در آپديت ماه مه ويندوز 10

قلم نوري هويون در سامان کام

جزئياتي تازه از نمايشگر بزرگ شاسي بلند برقي بايتون منتشر شد

تخصيص پوياي منابع، مسئله‌‌‌اي رياضي که جهان را در بن‌‌بست گرفتار کرده است

گوشي‌هاي هواوي براي ساعاتي لوگوي تبليغاتي روي صفحه‌‌ قفل نمايش دادند

"ميگرن" شايع‌ترين علت سردرد در کودکان/آمار صرع در کودکان

حضور 7 استارتاپ نانويي در سومين دوره پيش شتاب‌دهي استارت‌تاپ‌هاي فناوري‌هاي همگرا

همکاري اوبر و ولوو براي ساخت خودروهاي تمام خودران

مديريت دانش از مهمترين دستاوردهاي هيأت ويژه است/گزارش ملي سيلابها پايان‌دهنده حواشي‌ها خواهدبود
آخرين اخبار فضا تاريخ 1398/01/24
تعداد بازدید : 13

هر آنچه لازم است درباره اولین تصویر از سیاه چاله بدانید

چهارشنبه 21 فروردین، روز بزرگی برای دنیای ستاره‌شناسی و اخترفیزیک بود؛ زیرا پس از سال‌ها پژوهش و نظریه‌پردازی، سرانجام اولین تصویر از یک سیاه‌چاله در مرکز کهکشان m87، منتشر شد. تلسکوپ ایونت هرایزن (eht) که متشکل از شبکه‌ای از تلسکوپ‌های سراسر دنیا است، موفق به ثبت این عکس شد. کهکشان m87 در فاصله‌ی 55 میلیون سال نوری از زمین قرار گرفته و جرم آن نزدیک به هفت میلیارد برابر جرم خورشید است. در این مقاله به سؤالات متداول و هرآنچه لازم است درباره‌ی نخستین تصویر منتشرشده از سیاه‌چاله بدانید، پاسخ داده خواهد شد.

چرا رصد سیاه‌چاله‌ها دشوار است؟

سیاه‌چاله‌ها، سیاه هستند. علت دیدن ستاره‌ها و اجرام مشابه، نوری است که از آن‌ها ساطع می‌شود و به تلسکوپ‌ها می‌رسد (به‌صورت مستقیم به چشم انسان می‌رسد)؛ اما سیاه‌چاله‌ها اجرام سیاهی هستند که هیچ نور مرئی را از خود ساطع نمی‌کنند بنابراین نمی‌توان آن‌ها را به‌صورت مستقیم رصد کرد؛ اما این تنها مشکل بزرگ سیاه‌چاله نیست.

سیاهچاله m87

تصویر سیاه‌چاله در کهکشان m87 که توسط رصدخانه‌ی اشعه‌ی ایکس چاندرای ناسا تهیه شده است

اگر سیاه‌چاله‌ای در منظومه‌ی شمسی وجود داشت به‌راحتی می‌توانستید آن را ببینید. همچنین می‌توانستید خمیدگی فضا و مواد اطراف آن را احساس کنید. در فیلم میان‌ستاره‌ای ساخت کریستوفر نولان، تصویری تقریبا علمی از سیاه‌چاله نشان داده شده است. اخترفیزیکدانی به نام کیپ تورن به مدل‌سازی سیاه‌چاله در این فیلم کمک کرد.

برای نمایش بصری اجرام آسمانی، نه‌تنها باید اندازه‌ی آن‌ها را در نظر گرفت، بلکه باید به فاصله‌ی آن‌ها نیز دقت کرد. به‌طور دقیق‌تر منظور از اندازه در اینجا، اندازه‌ی زاویه‌ای است.

اندازه‌ی زاویه‌ای براساس آرک دقیقه یا آرک ثانیه (acrminute و arcseconds) اندازه‌گیری می‌شود از این واحدها برای نمایش زاویه‌های روی یک کره استفاده می‌شود. یک arcsecond یا آرک ثانیه برابر با 1/360 ام درجه است. ستاره‌شناس‌ها از این واحدها برای محاسبه‌ی مسافت بین اجرام یا محاسبه‌ی بزرگ‌نمایی‌های مختلف استفاده می‌کنند. به زبان ساده‌تر اگر بتوانید یک دور کامل سر خود را بچرخانید، اندازه‌ی زاویه‌ای 360 درجه‌ای را خواهید داشت.

اندازه‌ی زاویه‌ای به اندازه‌ی واضح یک جرم از دید ناظر زمینی گفته می‌شود. برای مثال اندازه‌ی زاویه‌ای ماه 30 arcminute است. اندازه‌ی زاویه‌ای یک جرم براساس اندازه‌ی واقعی و فاصله‌ی آن از ناظر محاسبه می‌شود. برای جرمی به اندازه‌ی ثابت، هرچقدر فاصله بیشتر باشد، اندازه‌ی زاویه‌ای کوچک‌تر است. برای اجرام در فاصله‌ی ثابت، هرچقدر اندازه‌ی واقعی جرم بزرگ‌تر باشد، اندازه‌ی زاویه‌ای آن بیشتر خواهد بود.

سیاه‌چاله‌ی مذکور، 55 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد به این معنی که نور پس از 55 میلیون سال به زمین رسیده است (با سرعت سیصدهزارکیلومتر بر ثانیه). فاصله‌ی بسیار زیادی است، اما آنچه در اینجا برای رصد سیاه‌چاله مطرح می‌شود، اندازه‌ی زاویه‌ای آن است. اندازه‌ی زاویه‌ای سیاه‌چاله تقریبا 40 میکرو آرک ثانیه (microarcsecond) است.

اما microarcsecond چیست؟ به زبان ساده می‌توان گفت، دایره‌ی درجه‌بندی شده است. هر درجه را می‌توان به 60 آرک دقیقه و هر دقیقه را به 60 آرک ثانیه تقسیم کرد. درصورتی‌که آرک ثانیه به یک‌میلیون بخش تقسیم شود می‌توان به میکرو آرک ثانیه رسید. برای مثال اندازه‌ی زاویه‌ای ماه، 0/5 درجه است (از دید ناظر زمینی). این یعنی اندازه‌ی زاویه‌ای ماه، 45 میلیون برابر بیشتر از اندازه‌ی سیاه‌چاله است.

اما از سوی دیگر به‌دلیل انکسار نمی‌توان اجرام به این کوچکی (ازنظر اندازه‌ی زاویه‌ای) را دید. نور با گذشت از دروازه‌ای مثل تلسکوپ یا مردمک چشم، می‌شکند. نور به‌گونه‌ای خم می‌شود که با سایر نورهای عبوری از یک دروازه‌ی مشخص (تلسکوپ، مردمک چشم) تداخل پیدا می‌کند. برای مثال چشم انسان تنها می‌تواند اجرامی با اندازه‌ی زاویه‌ی 1 آرک دقیقه را تجزیه‌وتحلیل کند.

غلبه بر مشکل شکست نور

رصد اجرام با اندازه‌ی زاویه‌ای کوچک دشوار است؛ اما چگونه می‌توان جرمی به کوچکی سیاه‌چاله را در آسمان شب مشاهده کرد؟ وضوح زاویه‌ای تلسکوپ به دو معیار وابسته است: اندازه‌ی دهانه و طول‌موج نور. استفاده از طول‌موج‌های کوتاه‌تر (مثل فرابنفش یا اشعه‌ی ایکس)، وضوح بهتری را می‌دهد؛ اما در مورد عکس سیاه‌چاله، تلسکوپ از طول‌موج نور در طیف میلی‌متری استفاده کرده است. این طول‌موج در مقایسه با نور مرئی بسیار بزرگ است. نور مرئی در طیف 500 نانومتر قرار دارد.

افق رویداد

این یعنی تنها راه‌حل مشکل انکسار، استفاده از تلسکوپ بزرگ‌تر است. ازاین‌رو eht گزینه‌ی مناسبی برای ثبت این عکس بود. برای این کار، تلسکوپی به اندازه‌ی کره‌ی زمین لازم است که در عمل غیرممکن است؛ اما با دریافت داده از تلسکوپ‌های رادیویی متعدد در بخش‌های مختلف دنیا و ترکیب آن‌ها در تلسکوپ غول‌آسایی مثل eht می‌توان به نتیجه رسید. البته در این روش هم مشکلاتی وجود دارد. گروه eht از روش‌های تحلیلی برای دستیابی به دقیق‌ترین تصویر از داده‌های جمع‌آوری شده استفاده کرده است.

آیا این تصویر از سیاه‌چاله واقعی است؟

اگر با تلسکوپ به مشتری نگاه کنید، تصویری واقعی از مشتری را خواهید دید. نور خورشید به سطح مشتری برخورد می‌کند و انعکاس این نور به تلسکوپ و چشمان شما می‌رسد.

اما در مورد سیاه‌چاله چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. تصویری که از سیاه‌چاله می‌بینید حتی در طیف مرئی هم قرار ندارد. بلکه تصویری رادیویی است که با طول‌موج‌های نور در یک بخش رادیویی ایجاد شده است؛ بنابراین تفاوت بین امواج رادیویی و نور مرئی چیست؟ تفاوت آن‌ها در طول‌موج است.

تصویر سیاه‌چاله‌ی کهکشان m87، تصویری رادیویی است

امواج نور و امواج رادیویی هر دو از گروه امواج الکترومغناطیسی هستند. این امواج، در نتیجه‌ی توزیع یک میدان الکتریکی متغیر در راستای یک میدان مغناطیسی متغیر به وجود می‌آیند (به‌صورت هم‌زمان). این امواج با سرعت نور حرکت می‌کنند. بااین‌حال، ازآنجاکه طول‌موج امواج رادیویی و نور مرئی متفاوت است، واکنش آن‌ها با مواد هم متفاوت است. اگر رادیوی خانگی خود را روشن کنید، می‌توانید سیگنال ایستگاه رادیویی در نزدیکی خانه‌ی خود را دریافت کنید. امواج رادیویی از دیوار عبور می‌کنند اما نور مرئی نمی‌تواند از دیوار عبور کند.

این مسئله برای تصاویر دریافتی هم صدق می‌کند. اگر نور مرئی از یک شیء به چشم شما برخورد کند می‌توانید آن را ببینید و از آن عکاسی کنید. سپس همان تصویر را روی مانیتور کامپیوتر نمایش دهید. دقیقا این اتفاق برای تصاویر دریافتی از ماه رخ می‌دهد.

اما تصویر سیاه‌چاله با نور مرئی ثبت نشده است. بلکه تصویری رادیویی است. هر پیکسل موجود روی تصویر، نشان‌دهنده‌ی بخشی از یک طول‌موج رادیویی است. وقتی به بخش‌های نارنجی تصویر نگاه می‌کنید، نمایش رنگی کاذبی از طول‌موج را می‌بینید. بنابراین تصویر دریافتی از سیاه‌چاله‌ی اخیر، یک تصویر عادی نیست که بتوان با یک تلسکوپ معمولی به آن رسید؛ اما باز هم قدمی خارق‌العاده در علم نجوم محسوب می‌شود.

نکات بیشتر

  • افق رویداد سیاه‌چاله در نقطه‌ی سیاه رنگ قرار گرفته است (طبق عکس). مواد اطراف سیاه‌چاله دور آن می‌چرخند و درنهایت به داخل آن سقوط می‌کنند.
  • دانشمندان در سال 2017 دو سیاه‌چاله‌ی کهکشان راه شیری و کهکشان ام 87 را رصد کردند؛ اما تصویری که در ابتدا در رسانه‌ها منتشر شد، متعلق به سیاه‌چاله‌ی کهکشان عظیم‌تر ام 87 بود. این بدیل است که آن‌ها تمام تلاش و تمرکزشان را به ثبت تصویر سیاه‌چاله‌ی ام 87 معطوف کردند؛ زیرا این سیاه‌چاله بسیار بزرگ‌تر است و اندک وضوح بیشتری دارد. تجمیع تمام داده‌ها برای ساخت یک تصویر، فرآیند بسیار پیچیده‌ای است، اما درنهایت تصویر سیاه‌چاله‌ی راه شیری نیز منتشر شد.
  • به‌دلیل چرخش، یک سمت تصویر روشن‌تر از بخش دیگر است و درخشان‌تر به‌نظر می‌رسد.
  • تصویر جدید با نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین سازگار است. دانشمندان امیدوارند در آینده‌ای نزدیک بتوانند افق رویداد را با وضوح بیشتری ثبت کنند. ثبت دقیق افق رویداد به همپوشانی نظریه‌ی نسبیت و کوانتوم کمک خواهد کرد.
  • باتوجه‌به تصویر می‌توان با اطمینان کامل وجود قرص برافزایشی را تأیید کرد. قرص برافزایشی به توده‌ی موادی گفته می‌شود که حول محور سیاه‌چاله می‌چرخند و به داخل آن کشیده می‌شوند.
  • برخلاف تصور، شایعه‌ی تولید سیاه‌چاله‌های کوچک در برخورددهنده‌ی هاردونی بزرگ صحت ندارد. انرژی مورد نیاز برای ساخت سیاه‌چاله از توان برخورددهنده خارج است.
  • با این تصویر نمی‌توان نظریه‌ی تابش هاوکینگ را ثابت کرد. براساس این نظریه، علت تابش قرص سیاه‌چاله، آثار کوانتومی در نزدیکی افق رویداد است. اما این نظریه هنوز هم مبنای تئوری دارد و در عمل ثابت نشده است.
www.zoomit.ir
 

چرا اسپیس ایکس بوسترهای فالکون را بدون استفاده از چتر و در خشکی فرود می‌آورد

در آغازین ساعات روز جمعه به‌وقت تهران (عصر پنج‌شنبه به وقت محلی)، شاهد اولین پرواز تجاری راکت فضایی فالکون هوی بودیم. یکی از جذاب‌ترین دستاوردهای اسپیس‌ایکس در این پرتاب، فرود موفقیت‌آمیز هر سه بوستر فالکون هوی بود. سوالی که در ذهن بسیاری از مشتاقان کاوش‌های فضایی شکل می‌گیرد، این است که چرا اسپیس‌ایکس بوسترهای استفاده شده در راکت‌ها را به زمین باز می‌گرداند.

نباید فراموش کرد که کاوش‌های فضایی هزینه‌ی سنگینی را بر شرکت‌ها و سازمان‌های فضایی تحمیل می‌کنند؛ هزینه‌هایی که در اوج رقابت‌های فضایی، گاهی زمینه‌ی انتقاد به این برنامه‌ها را فراهم می‌کردند. براساس تحقیقات انجام شده، در بازه‌ی سال‌های 1960 تا 1990، بسیاری از مردم ایالات متحده معتقد بودند که اختصاص بودجه برای حل معضلات اجتماعی، بهداشتی و آموزشی، به‌مراتب مهم‌تر از اختصاص بودجه به برنامه‌های فضایی است.

یکی از پرهزینه‌ترین بخش‌ها در پروژه‌های فضایی، ارسال محموله به‌فضا است؛ کاری که توسط راکت‌های فضایی انجام می‌شود. یکی از معضلات اصلی اغلب راکت‌ها، یکبار مصرف بودن آن‌ها است؛ پس با استفاده‌ی مجدد از برخی اجزای این راکت‌ها می‌توان هزینه‌ی نهایی پرتاب محموله‌های فضایی را کاهش داد.

falcon heavy / فالکون هوی

اسپیس‌ایکس برای بازگرداندن بوستر راکت‌های فالکون 9 و فالکون هوی، از روشی هدایت شده استفاده می‌کند. در این روش از گریدفین‌ها (سطوح کنترلی توری شکل)، پایه‌های فرود و سیستم هدایتی برای فرود عمدی بوسترها روی زمین استفاده می‌شود؛ باتوجه‌به فعال شدن موتور حین فرایند فرود، مقداری سوخت نیز برای انجام این کار لازم است.

از آنجا که فرود کنترل شده روی زمین فرایندی پیچیده است و بدون هزینه هم نیست، سوالی که در ذهن بسیاری از علاقه‌مندان نقش می‌بندد این است که چرا اسپیس‌ایکس بوسترهای فالکون را با کمک چترهای سرعت‌گیر فرود نمی‌آورد؟ در ادامه تلاش می‌کنیم تا به این سؤال پاسخ دهیم.

چالش‌های استفاده از چترهای کاهش‌دهنده‌ی سرعت

یکی از دلائل عدم استفاده از چترهای کاهش‌دهنده‌ی سرعت برای بازیابی بوسترها، محدودیت‌های هدایت مسیر پرواز بوستر است. برخلاف کپسول‌های فضایی مانند سایوز و نمونه‌ی سرنیشین‌دار کپسول دراگون، ساختار بلند و استوانه‌ای شکل بوسترها، در ترکیب با شرایط جوی، از قبیل وزش باد، باعث می‌شوند تا تعیین محل و شرایط دقیق فرود آسان نباشد.

شکل استوانه‌ای بوسترها، هدایت آن‌ها را مشکل می‌کند

باتوجه‌به اینکه پیش‌ران در انتهای بوسترها قرار دارد، پس از خالی شدن مخازن سوخت، قسمت انتهایی بوستر بسیار سنگین خواهد شد. همین عدم تعادل وزنی، باعث می‌شود تا در لحظه‌ی فعال شدن چترهای سرعت‌گیر، شاهد تکان‌های شدید و وارد آمدن نیروی جانبی زیاد بر راکت باشیم. چنین تکان‌هایی می‌توانند خسارات زیادی به راکت وارد کنند. حتی در صورت استفاده از چترهای سرعت‌گیر چندمرحله‌ای نیز نمی‌توان به‌طور کامل مشکل تکان‌های شدید را برطرف کرد.

بوستر شاتل / shuttle srb

بوستر شاتل فضایی و چترهای متصل به آن

با وجود این مسئله که سیستم کنونی استفاده شده برای فرود بوسترهای فالکون 9 و فالکون هوی وزن اضافه‌ای را به راکت تحمیل می‌کند؛ اما چترهای سرعت‌گیر هم آن‌چنان سبک نخواهند بود. برای استفاده از چترهای سرعت‌گیر، لازم است تا محفظه‌ای در بدنه‌ی بوستر تعبیه شود تا چندین چتر درون آن قرارگیرند. هرکدام از این چترهای بزرگ، به سیم‌های اتصال نیاز دارند و وزن سیم‌ها به وزن کلی چتر اضافه می‌شود. نیاز به مقاوم‌سازی سازه در محل اتصال سیم‌های چتر به راکت نیز از دیگر مواردی است که نباید به فراموشی سپرده شوند. علاوه‌بر این‌ها، لازم است تا سیستمی نیز برای زمان‌بندی فعال شدن و جداسازی چترها ایجاد شود.

مشکلات مرتبط با فرود در آب شور

اگر بخواهیم بوسترها را روی سطح زمین فرود بیاوریم، از آنجا که برخورد بوستر با سطح زمین می‌تواند خسارت‌هایی را به آن وارد کند، ضروری است تا از بالشتک‌های ضربه‌گیر نیز استفاده شود. اما می‌توان به‌جای فرود روی زمین، راکت‌ها را در آب‌های اقیانوس فرود آورد. این همان‌کاری است که در مورد بوسترهای سوخت جامد شاتل انجام می‌شد.

آماده‌سازی بوستر پس از سقوط در آب‌شور کاری زمان‌بر است

حدودا دو دقیقه پس از پرتاب شاتل، عملیات جداسازی بوسترهای سوخت جامد انجام می‌شد و این بوسترها به‌کمک مجموعه‌ای از چترهای کاهش‌دهنده‌ی سرعت، در محلی که حدودا 240 کیلومتر از ساحل شرقی فلوریدا فاصله داشت فرود می‌آمدند.  پس از آن، کشتی‌های ویژه‌ای محل دقیق بوسترها را مشخص می‌کردند و با کمک غواصان، فرایند بازیابی بوسترها شروع می‌شد. اما بیرون آوردن بوسترها از دریا و رساندن آن‌ها به محل آماده‌سازی مجدد، تنها ابتدای کار بود. چرا که فرود در آب شور مشکلات متعددی را ایجاد می‌کند.

src='https://www.aparat.com/embed/tokhe?data[rnddiv]=37162553426&data[responsive]=yes'>

عملیات بازیابی بوستر سوخت جامد شاتل

آب شور موجب ایجاد زنگ‌زدگی شده و می‌تواند خسارات زیادی را به بوستر و اجزای درونی‌اش وارد کند. به همین دلیل لازم است تا پس از خروج از آب، اقدامات زیادی برای تخلیه‌ی آب شور که به اجزای مختلف بوستر نفوذ کرده‌اند انجام شود. این مشکل حتی به بوسترها محدود نمی‌شود و در رابطه با کپسول‌هایی که محموله‌ها را به ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌رسانند نیز صدق می‌کند. بنیامین رید، مدیر بخش مأموریت‌های تجاری سرنشین‌دار اسپیس‌ایکس، در رابطه با آماده‌سازی کپسول باری دراگون برای استفاده‌ی مجدد پس از فرود در آب می‌گوید:

بزرگ‌ترین چالش پیش روی ما، جلوگیری از نفوذ آب شور به درون کپسول بود.

باتوجه‌به بالا بودن دمای پیش‌ران در زمان برخورد با آب و اختلاف دمای پیش‌ران با دمای آب اقیانوس، تغییر ناگهانی دما نیز می‌تواند خساراتی را به پیش‌ران وارد کند. همین موارد باعث می‌شوند تا فرایند آماده‌سازی مجدد بوسترها بسیار زمان‌بر باشد.

برای ساخت راکت‌های خانواده‌ی فالکون، از آلیاژهای آلومینیوم استفاده می‌شود. اگرچه این مواد باعث می‌شوند تا بوسترهای فالکون برای انجام مأموریت اصلی خود به‌اندازه‌ی کافی مقاوم و سبک باشند؛ اما در مقایسه با بوسترهای سوخت جامد شاتل، بوسترهای فالکون در زمان برخورد با سطح آب مقاومت کمتری خواهند داشت. مجموع این عوامل باعث می‌شوند تا ایده‌ی فرود در اقیانوس توجیه‌پذیر نباشد.

بوستر فالکون 9 / falcon 9 booster

بوستر فالکون 9 پس از فرود ناموفق

در جریان یکی از مأموریت‌های فالکون 9 در سال گذشته‌ی میلادی، مشکلات فنی باعث سقوط بوستر در آب شدند. بررسی‌های انجام شده پس از بازیابی بوستر نشان داد که، با وجود نظر ابتدایی ایلان ماسک، به‌دلیل شدت خسارات وارد شده، امکان استفاده از بوستر وجود نداشت.

سخن آخر

به‌عنوان یک شرکت تجاری، اسپیس‌ایکس به‌دنبال الگویی است که در آن پس از هر پرتاب، امکان آماده‌سازی راکت‌ها در کمترین زمان و با کمترین هزینه وجود داشته باشد. از آنجا که چترهای کاهش‌دهنده‌ی سرعت و فرود در اقیانوس به شکل‌گیری چنین الگویی کمکی نمی‌کنند؛ تنها راه، هدایت و فرود کنترل شده‌ی بوسترها روی خشکی (یا کشتی‌های فرود) است. چنین روشی امکان بازیابی مجدد بوسترها با کمترین خسارت را فراهم می‌کند.

استفاده‌ی مجدد از بوسترها؛ برتری استراتژیک اسپیس‌ایکس بر رقبا

بدیهی است که به‌لطف فرود کنترل‌شده، می‌توان بوسترها را در زمانی کوتاه‌تر و با هزینه‌ای کمتر برای پرواز مجدد آماده کرد. با شروع استفاده از راکت‌های فالکون بلاک 5، بوسترها برای استفاده‌ی مجدد به آماده‌سازی چندانی نیاز ندارند؛ تا جایی که می‌توان یک بوستر را در بازه‌ای 24 ساعته برای دو پرواز مورد استفاده قرار داد.

نمی‌توان کتمان کرد که شرکت تحت رهبری ایلان ماسک هزینه‌ی زیادی را برای توسعه‌ی سیستم فرود کنترل شده پرداخت کرده است. علاوه‌براین، ساخت راکت‌های دارای قابلیت فرود پرهزینه‌تر و وزن محموله‌ی حمل شده توسط آن‌ها نیز کمتر است. برای مثال، راکت فالکون هوی در حالت قابل بازیابی می‌تواند محموله‌ای 8 تنی را به مدار انتقال ثابت برساند؛ اما در حالت غیرقابل بازیابی، این عدد به  26.7 تن می‌رسد.

فالکون هوی / falcon heavy

ولی، از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که اسپیس‌ایکس کمترین قیمت‌ها را در بازار پرتاب‌های فضایی ارائه می‌کند. هزینه‌ی هر پرتاب فالکون هوی در حالت قابل بازیابی 90 میلیون دلار است و در حالت غیرقابل بازیابی به 150 میلیون دلار می‌رسد. اما در مقابل، برای پرتاب راکت دلتا 4 سنگین (delta iv heavy) باید 350 میلیون دلار پرداخت کرد. این قیمت‌ها می‌توانند به افزایش سهم اسپیس‌ایکس از بازار پرتاب‌های فضایی کمک کنند.

ایلان ماسک در ماه می سال گذشته گفته بود:

اسپیس‌ایکس احتمالا 30 یا 40 بوستر (بلاک 5) را برای انجام 300 مأموریت در 5 سال آینده تولید خواهد کرد.

با افزایش پرتاب‌های فضایی انجام شده توسط اسپیس‌ایکس، سیستم فرود و بازیابی کنترل شده به این شرکت اجازه می‌دهد تا با تولید تعداد کمتری بوستر، پروازهای بیشتری در طول سال انجام شوند. بدین شکل، در دراز مدت، سیستم فرود کنترل شده می‌تواند به یکی از برتری‌های استراتژیک اسپیس‌ایکس در مقایسه با دیگر رقبا تبدیل شود

www.zoomit.ir
 
تاریخ درج :
منبع خبر : ايران دانش
نام : شهر :