دانش آی آر

ماینینگ باکس کاشی سنتی

وانیل کوکی ربات فنآوری اطلاعات افرنگ

مجتمع آموزشی شایگان

تعداد مشترکان سرويس‌هاي استريم ويديو از تلويزيون‌هاي کابلي پيشي گرفت

ظرفيت باتري گلکسي a90 از ظرفيت باتري گلکسي a50 و a70 کمتر است

رندرهاي عجيب از خودروهاي مختلف با چرخ‌هاي کوچک

مشخصات دوربين هواوي p30 پرو در تيزر ويدئويي جديد رويت شد

ولوو تقاضاي بازار براي خودروهاي هيبريد را دست‌کم گرفته است

سامسونگ نخستين حافظه‌ رم 10 نانومتري و نسل سومي ddr4 را توسعه مي‌دهد

چرا نبايد هنگام خستگي تصميم‌گيري کنيم؟

کوالکام تراشه qcs400 را براي اسپيکرهاي هوشمند رونمايي کرد

نحوه نشستن درست پشت فرمان چگونه است؟

لوگوي نوروزي گوگل امسال هم در ايران قابل مشاهده نيست

7 نکته براي اينکه سفر ارزان‌تري به استانبول تجربه کنيم

پتنت ايمني سوزوکي به بيشتر ديده‌شدن موتورسيکلت‌ در جاده کمک مي‌کند

هواوي بلاک چين را به سرويس ابري خود مي‌آورد

تولد نخستين ميمون حاصل از پيوند بافت توليدکننده اسپرم

طبق آزمايشي کوانتومي، چيزي به‌نام واقعيت عيني وجود ندارد

اکسپريا xz3 سوني موفق شد امتياز 79 را از dxomark کسب کند

کراس اور الکتريکي فورد موستانگ امسال عرضه مي‌شود

چرا بايد استفاده از گوش‌پاک‌کن را کنار بگذاريم؟

ورود تحقيقات سلول‌هاي بنيادي به فاز "کارآزمايي باليني"

همه مردان ماه
آخرين اخبار محيط زيست تاريخ 1397/12/21
تعداد بازدید : 7

گِل موجود در تالاب‌ها: سلاح مخفی علیه تغییرات اقلیمی

دانشمندان می‌گویند شوره‌زارهای ساحلی غول‌های خفته‌ای هستند که می‌توانند با تغییرات اقلیمی مبارزه کنند. نتایج یک مطالعه‌ی جهانی نشان داده است که این مناطق می‌توانند با افزایش سطح دریا بیدار شوند. پژوهشگران در مجله‌ی nature گزارش کرده‌اند که سطح دریا ارتباط مستقیمی با مقدار کربنی که این تالاب‌ها در خاک ذخیره می‌کنند، دارد.

شوره زارهای ساحلی

شوره‌زارهای ساحلی، کربن را در خاک نگه می‌دارند

پژوهشگران کربن ذخیره‌شده در هسته‌های گِل تالاب‌های سرتاسر جهان را مورد مطالعه قرار دادند. آن‌ها می‌گویند حفاظت از تالاب‌های ساحلی برای کاهش گرمایش جهانی بسیار حیاتی است. بسیاری از زیستگاه‌هایی که سرشار از حیات گیاهی هستند، ذخایر مهمی از کربن هستند اما تالاب‌های ساحلی در حفظ کربن، بسیار کارآمدتر هستند. وقتی گیاهان در این تالاب‌ها می‌میرند، به‌جای تجزیه و آزاد شدن در اتمسفر، کربن آن‌ها در گل دفن می‌شود.

دانشمند

دانشمندان خاک تالاب‌ها را از نظر کربن ذخیره شده مورد جست‌وجو قرار دادند

با افزایش سطح دریا، لایه‌های رسوبات بیشتری طی جزر‌و‌مد شسته شده و مواد غنی از کربن دفن می‌شوند و زیر لایه‌های گل‌آلود گیر می‌افتند. پروفسور کرلی راجرز، پژوهشگر این مطالعه توضیح می‌دهد:

این رسوبات نه‌تنها مواد ریشه و دیگر مواد آلی را دفن کرده و درخود به دام می‌اندازند بلکه باعث افزایش ارتفاع تالاب‌ها می‌شوند. همگام با افزایش سطح دریا، این فرایند همچون اقدامی برای سازگار شدن تالاب با افزایش سطح دریا عمل می‌کند.

اما برای اینکه تالاب‌های ساحلی رشد کنند و کربن بیشتری ذخیره کنند، نیاز به فضا دارند. پاتریک مگانیگال توضیح می‌دهد:

سؤال مهم این است که چقدر از تالاب باقی خواهند ماند و انسان‌ها چگونه زمین‌های مجاور آن‌ها را مدیریت خواهند کرد.

هسته گل در تالاب

هسته‌های گل حاوی اطلاعاتی از تاریخچه‌ی ذخیره‌ی کربن تالاب هستند

تالاب‌ها می‌توانند تا زمانی‌که فضا دارند، حرکت کنند. پژوهشگران می‌گویند که به‌طور جهانی، شوره‌زارهای خطوط ساحلی استرالیا، چین و آمریکای جنوبی می‌توانند غول‌های خفته‌ی ذخیره‌ی کربن باشند. دو برابر شدن مقدار کربن ذخیره شده در این تالاب‌ها به‌معنای پنج میلیون تن کربن اضافی اتسفر است که هر سال در این گل‌ها به دام می‌افتد که معادل خاموش کردن یک میلیون خودرو است.

تالاب‌ها چگونه تهدید می‌شوند؟

تالاب‌های ساحلی به‌علت جوامعی که در امتداد سواحل ساخته می‌شوند، آسیب می‌بینند. از آنجایی که سواحل از مرز کشورهای مختلف عبور می‌کنند، تنها راه‌حل این مسئله همکاری بین‌المللی است. بر این اساس، پژوهشگران از کشورهای مختلف می‌خواهند که با شرکت در نشستی مشترک درمورد این منافع بحث و تبادل نظر کنند. آن‌ها می‌گویند مزایای بالقوه‌ی تالاب‌های ساحلی قابل‌توجه بوده و ما نباید این فرصت را از دست بدهیم. این تالاب‌ها زیستگاه‌های پویایی هستند و فقط به‌عنوان محل ذخیره کربن عمل نمی‌کنند. هزاران پرنده برای تغذیه به این مناطق می‌آیند و به چیزی که در این گِل‌ها وجود دارد، وابسته‌اند.

تالابتا همین اواخر، تالاب هسکت اوت در لنکشایر زمینی زراعی بود که توسط دیواری از دریا احاطه شده بود؛ این منطقه اکنون یک مرداب است

 

www.zoomit.ir
 

چگونه می‌توان جنگلی ویران‌شده را به زندگی بازگرداند؟

درحدود پنج قرن پیش، جنگل‌ها بیشترِ شبه‌جزیره ایبِری را پوشانده بودند؛ اما پس‌ازآن، این تصویر تغییر کرد. قرن‌ها جنگ و تهاجم، گسترش کشاورزی و قطع درختان بیشتر این جنگل‌ها را نابود کرد و مناطقی نظیر ماتاموریسکا، دهکده‌ی کوچکی در شمال اسپانیا را به منظره‌ای ویران تبدیل کرد. ازنظر برنامه‌ی معمولی احیای جنگل، آب‌وهوای خشک این منطقه و خاک‌های تهی آن فاجعه است؛ اما برای شرکت هلندی «حیات زمین»، این منطقه، منطقه‌ای ایده‌ال است. یوریان رویس، مدیرعامل این شرکت می‌گوید:

معمولا در مناطقی وارد عمل می‌شویم که طبیعت به‌خودی‌خود بازنمی‌گردد. ما به مناطقی می‌رویم که ازلحاظ آب‌و‌هوایی سخت و تابستان‌های بسیار گرمی دارند.

در ماتاموریسکا، آن‌ها در 17 هکتار زمین بایر متعلق به دولت محلی مداخله کردند و با ابداع اختصاصی خود، آن‌ها را زیر کشت بردند. آن‌ها برای این کار از ساختار گلدانی مقوایی زیست تخریب‌پذیر استفاده کردند که به آن «پیله» می‌گویند و می‌تواند 25 لیتر آب را زیر زمین نگه دارد تا به رشد نهال در سال اول کمک کند. در می2018، درحدود 16000 نهال بلوط، زبان گنجشک، گردو و بارانک کاشته شد. بنابر گزارش این شرکت، 96 درصد از این نهال‌ها در تابستان داغ امسال بدون نیاز به آبیاری اضافه زنده ماندند. آرنات آشیز، از شرکت حیات زمین می‌گوید:

طبیعت خودش بازمی‌گردد؟ شاید؛ ولی این امر احتمالا به دهه‌ها یا قرن‌ها زمان نیاز داشته باشد؛ پس، ما کارها را سریع‌تر می‌کنیم.

احیای جنگل

تلاش‌ برای بازگشت پوشش گیاهی حتی در مناطق سوزانی از اسپانیا

شرکت حیات زمین متعلق به جنبشی جهانی متشکل از سازمان‌هایی است که تلاش می‌کنند مناطق تخریب‌ و جنگل‌زدایی شده را در بخش‌های مختلف جهان نجات دهند. این گروه‌ها که به‌‌دلیل مشاهده‌ی روند کاهش در تنوع زیستی جهانی و تغییرات اقلیمی برانگیخته شده‌اند، درحال‌تغییر مرزهای چگونگی احیای پوشش جنگلی هستند. والتر ورگارا، کارشناس جنگل و آب‌و‌هوا در مؤسسه‌ی منابع جهانی (wri) می‌گوید:

این پیشنهادی تئوری نیست. این کار به مشوق‌های مناسب، سهام‌داران مناسب و سرمایه و تجزیه‌و‌تحلیل کافی نیاز دارد؛ اما شدنی است.

اینکه چگونه این عوامل حول پروژه‌ی خاصی متحد می‌شوند و آیا نجات جنگل ویران‌شده امکان‌پذیر است یا نه، به نوع اکوسیستمی وابسته است که در ذهن دارید. جنگل‌های ثانویه‌ی آمازون از جنگل‌های درختان کاج احیاشده پس از آتش‌سوزی‌های طبیعی در تگزاس یا از جنگل‌های سوئد متفاوت هستند.

دلایل احیای جنگل در هر منطقه متفاوت است و هرکدام نیازهای مخصوص به خود را دارند. در مناطق خشک اطراف ماتاموریسکا و مناطق مشابه در اسپانیا، جنگل‌زدایی موضوع نگران‌کننده‌ی اصلی است. ازآنجاکه تمرکز کار روی احیای اکوسیستم است، این شرکت با سازمان‌هایی کار می‌کند که انتظار ندارند پولشان برگردانده شود.

شرکت حیات زمین که از سال 2015 در سرتاسر جهان حدود 600 هکتار زمین را مجددا احیا کرده و 1100 هکتار هم برای برنامه‌ی امسالش درنظر گرفته، با بون چلنج (جنبش جهانی برای بازیابی 150 میلیون هکتار از زمین‌های تخریب‌شده و جنگل‌زدایی‌شده تا سال 2020) جور درمی‌آید. هدف این جنبش جهانی بازیابی منطقه‌ای تقریبا به وسعت ایران یا مغولستان است. آن‌ها قصد دارند تا سال 2030، این میزان را به 350 میلیون هکتار برسانند؛ یعنی 20 درصد بیشتر از وسعت کشور هند. این اهداف احیای مناطق جنگلی را شامل می‌شود که تراکم خود را از دست داده یا ضعیف به‌نظر می‌رسند و نیز بازگرداندن پوشش جنگی در مناطقی که کاملا پاک‌سازی شده است.

این هدف جهانی که به قطعات کوچک‌تر تقسیم می‌شود، در آمریکای‌لاتین به‌عنوان «ابتکار 20*20» مطرح شده است: احیای 20 میلیون هکتار در قطعات کوچک و با حمایت دولت. برخلاف شرکت حیات زمین، این پروژه‌ی منطقه‌ای برای احیای جنگل زمینه‌ی تجاری و اقتصادی فراهم می‌کند؛ هرچند این اهداف ممکن است هدف حفاظت از تنوع زیستی قرار گیرند. ورگارا می‌گوید:

لازم است پول بخش خصوصی را بیاورید و آن‌ها باید بازگشت سرمایه‌گذاری خود را ببینند.

در مطالعه‌ای که با هدایت ورگارا انجام شده، پیش‌بینی شده در آمریکای‌لاتین، درصورت دستیابی به این اهداف طی دوره‌ای 50 ساله، ارزش خالص فعلی برآوردشده‌ی 23 میلیارد دلاری حاصل خواهد شد.

احیای جنگل

حتی زمین‌هایی که پاک‌سازی شده‌اند، با اقدام مناسب احیاکردنی هستند

فروش الوار حاصل از جنگل‌های طبق مدیریت پایدار یا برداشت محصولات غیرچوبی نظیر روغن‌ها و میوه‌های درختان می‌تواند منبع درآمد این پروژه‌ها باشد. همچنین، با محاسبه‌ی مقدار کربنی که این جنگل‌ها جذب خواهند کرد، می‌توان اعتبارات کربنی را به شرکت‌هایی فروخت که مایل به جبران انتشاراتشان هستند. گفتنی است تقویت رشد و تنوع زیستی جنگل می‌تواند موجب ترویج و جذب سرمایه در زمینه‌ی اکوتوریسم شود.

این حامیان بانک‌های خیابانی نیستند و سرمایه‌ی موردنیاز برای ابتکار 20*20 عمدتا از سازمان‌های مالی با این اهداف سه‌گانه می‌آید: بازگشت نسبتا کم سرمایه و مزایای زیست‌محیطی و دستاوردهای اجتماعی. این سرمایه‌گذاران با عنوان «سرمایه‌گذاران تأثیرگذار» شناخته می‌شوند. به‌عنوان مثال، صندوق مالی آلمانی 12tree یکی از شرکای ابتکار 20*20 است. این صندوق در کوآنگو، 9.5 میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده است. کوآنگو منطقه‌ای 1455 هکتاری در سواحل کارائیبی پاناما است که در آن، پرورش تجاری درخت کاکائو با برداشت الوار از جنگل ثانویه‌ی دارای مدیریت پایدار ترکیب می‌شود. با این سرمایه‌، آن‌ها منطقه‌ای را احیا کردند که به محل پرورش و چرای دام تبدیل شده بود و برای جوامع اطراف مشاغل باکیفیتی فراهم کردند و سرمایه‌ی آن‌ها را برگرداندند.

حتی در زمینی که دهه‌ها پیش پاک‌سازی شده و درحال‌حاضر، کشاورزان بهره‌برداری می‌کنند، برخی از محصولات می‌توانند همراه‌با جنگل وجود داشته باشند؛ البته اگر بتوانید تعادل مناسب بین آن‌ها را رعایت کنید. اگرچه این کار ازلحاظ فنی احیای جنگل به‌شمار نمی‌رود، جنگل زراعی (agroforestry) فرصتی است برای کشاورزان خرده‌پا که درکنار حفظ منبع درآمدشان بتوانند تاحدودی پوشش جنگلی را به مزارع خود بیاورند.

در‌حال‌حاضر، پروژه‌ای جهانی به‌نام breedcafs مشغول مطالعه‌ی نحوه‌ی رفتار درختان در مزارع قهوه است با این امید که واریته‌هایی پیدا کند که بتوانند زیر سایه‌ی درختان رشد کنند. درختان قهوه به‌طور طبیعی در چنین جنگل‌هایی رشد می‌کنند؛ بنابراین، تکرار این کار در مزارع، این محصول را به وضعیت اصلی‌اش بازمی‌گرداند. بنویت برتراند، کارشناس قهوه می‌گوید:

با معرفی مجدد گیاهان به این مناطق، تأثیر مثبتی بر رطوبت، گرفتن باران، محافظت از خاک و تنوع زیستی خواهیم گذاشت.

برتراند درحال‌بررسی این موضوع است که کدام‌یک از واریته‌های قهوه برای این سیستم مناسب‌‌تر هستند. از دیدگاه وی، رویکرد مشابهی را می‌توان برای درختان کاکائو و وانیل و درختان میوه نیز اجرا کرد.

کاشت نهال

اگر بتوان در چند ماه اول از نهال‌ها حفاظت کرد و آن‌ها زنده بمانند، احتمال بازگشت پوشش جنگلی وجود خواهد داشت

البته تمام قطعات زمین قابلیت احیا ندارد. شرکای ورگارا به‌دنبال سرمایه‌گذارانی امن می‌گردند و حتی شرکت حیات زمین پروژه‌های بزرگش را برای مناطق دارای خطر کم، نظیر اسپانیا و مکزیک یا ایالات متحده‌ی آمریکا درنظر می‌گیرد. رویس می‌گوید:

از انجام عملیات وسیع در برخی از مناطق خاورمیانه یا آفریقا اجتناب می‌کنیم که در آن‌ها پایداری تضمین شده نیست.

بااین‌حال در مناطق مناسب، شاید تنها نیازتان «زمان» باشد. در بخش مرکزی اقیانوس آرام در کاستاریکا، منطقه‌ی 330 هکتاری پناهگاه ملی وحش ملی بارو قرار گرفته که تا قبل از سال 1987، فقط یک چراگاه بود. جک اوینگ تصمیم گرفت این منطقه را به منطقه‌ای اکوتوریسم تبدیل کند. یکی از دوستانش به او گفت به‌جای مداخله، اجازه دهد طبیعت راه خود را برود.

اکنون، چراگاه‌های سابق بارو به جنگل تبدیل شده‌اند و بدون دخالت انسان‌ها، جنگل‌های ثانویه به بیش از 150 هکتار گسترش یافته‌اند. طی 10 سال گذشته، میمون‌های جیغ‌‌جیغو و طوطی‌های قرمز و حتی شیرهای کوهی مهاجر به این زمین‌ها بازگشته‌اند و موجب رشد گردشگری و جان‌گرفتن دوباره‌ی اکوسیستم شده‌اند. اوینگ که اکنون 75 سال دارد، این موفقیت را با استفاده از واژه‌هایی توصیف می‌کند که دوستش سه دهه پیش انتخاب کرد:

در کاستاریکا، وقتی مدیریت بوته‌زارها را رها کنید، جنگل برای انتقام‌گرفتن بازخواهد گشت.

www.zoomit.ir
 
تاریخ درج :
منبع خبر : ايران دانش
نام : شهر :